Vorige pagina

Home

Start Rusland

Volgende pagina

---

Vrijdag 2 september 2005.

We schieten wel de vogel, deze reis. Alweer een mooie dag. Misschien niet zo warm maar wel zonnig.
Afspraak was om half tien vertrekken. Mark en de kinderen die net buiten het gezichtsveld van de groep stonden, komen om half negen kant en klaar aanrijden. Wij zitten nog lekker te ontbijten en zo. Vergissinkje dus.
Maar we beginnen met een doorwading van het riviertje waarlangs we kamperen. Mark kan de tijd benutten om al vast over te steken. Echt diep is het niet, maar de oever aan de overkant is vrij steil. Met wat lierwerk komt Mark uiteindelijk boven.
Even voor half tien vertrekken wij.

Neil komt ook even te hangen maar komt boven. Vaughan wordt uit voorzorg gelierd. Ik probeer eerst zonder lockers boven te komen maar dat lukt niet. Verder kom ik zonder moeite boven. Ook Alex en Folkert hebben geen probleem.
Al gauw buigen we af en gaan we een soort parallelweggetje volgen. Dat is leuker. Na een kleine doorwading heeft Mark een probleem. Hij heeft ineens totaal geen aandrijving meer.
Eerst denken we aan de koppeling. Het pedaal voelt wat vreemd aan, maar er is niets te ruiken van een verbrande koppelingsplaat. Dan vermoedt Mark dat de tussenbak niet goed meer schakelt.
Even probeert hij de boel op orde te krijgen maar dat lukt niet zo maar. Dan besluit Neil hem te slepen tot het volgende punt. Daar ligt een scheepswrak en zullen we een middagpauze houden.
Een half uurtje later zijn we er. Mark gaat sleutelen. Jade en Adam, Marks kinderen, gaan bij Alex in de auto en wij gaan via het strand op weg naar het wrak.
Dat loopt bijna slecht af. Het is zwaar rijden op een zachte ondergrond en Vaughan is bang zijn auto te forceren, meldt dat via de 27mc-bak en stopt. En zakt prompt weg. Neil keert om om hem te helpen en komt ook meteen vast te zitten. Ik zie dat allemaal gebeuren, vertrouw het niet, blijf in beweging en zet koers naar een stuk met veel stenen voordat ik stop. De ondergrond lijkt wel drijfzand. Waar je loopt beweegt de grond.


Ik wijs Folkert naar een stevig stukje en die kan van daar uit gelukkig Neil bevrijden.
Ondertussen bemoei ik me met Vaughan die door Alex gelierd zal worden.
We weten Vaughan er achteruit uit te lieren. Ik heb met Vaughan afgesproken dat als ik hem een teken geef hij nergens naar kijkt, maar vooruit weg rijdt en probeert mijn auto te bereiken zonder te stoppen of af te remmen. En dat lukt.
Wat voorzichtiger en zonder Vaughan en Lisa gaan we naar het wrak. Dat levert verder gelukkig geen problemen meer op. Tot teleurstelling van Neil wordt het wrak gesloopt. Een groepje mannen is met snijbranders in de weer en aan de rand van het strand liggen stukken ijzer en staal opgestapeld. Nog voor de winter zal het wrak verdwenen zijn.
                  
Aan de bosrand staat een enorme vrachtauto klaar om het oudijzer weg te rijden. Die zullen we later nog eens terugzien, maar dan ligt hij in een greppel. 
Als we terug komen bij Mark heeft die de boel nog niet in orde.
Neil besluit dan dat de rest van de groep de reis zal voortzetten en dat hij bij Mark blijft.
Folkert en Netty, die supportauto zijn, krijgen de nodige info en instructies en zo vertrekken er vier auto's. Drie Toyo's en een Landrover Discovery.
We volgen de kustlijn gewoon verder. Komen door een paar dorpjes, doen een paar doorwadingen, bezoeken een kapelletje en staan bij een eenzame rots in zee even stil.

Tegen vijf uur bereiken we een tweede wrak. Van een trawler. Een paar honderd meter uit de kust, maar dat kunnen we nu niet bereiken. Het is hoog water.
Ter hoogte van dit wrak slaan we het kamp op. Dat is afgesproken met Neil en als Mark zijn auto eventueel aan de praat krijgt zullen we ze hier weerzien.




Zaterdag 3 september 2005.
Weer een prima dag. Langs de zee naar het oosten. Veel riviertjes monden hier in zee uit en dus zijn er ook veel crossings te doen. Sommige zijn makkelijk. Andere wat lastiger. Een echte track is niet altijd te zien en zo moeten we onze weg zoeken. Folkert doet kop.

Iedereen loopt wel een keer vast. Ik heb misschien meer geluk, maar ik zoek toch ook een paar keer de weg. Het lukt het me een paar keer langs Folkert te komen op het moment dat hij vast hangt. Maar andersom gebeurt ook. Lachen dus.
Tegen elf uur lopen we helemaal vast. Het is hier een moerassig gebied en we zoeken in diverse richtingen maar lijken er niet makkelijk uit te komen. Op de kaart staat ook aangeduid dat het in de wijde omgeving moerassig is. Een andere mogelijkheid is een heel eind terug te gaan, maar daar hebben we geen zin in. Zo besluiten we dan om het strand op te zoeken en daar langs een stukje naar het oosten te rijden om dan de track weer op te pakken.
Dat lukt en we vinden de track een stuk verderop weer terug. Nu nog de laatste makkelijke kilometers naar het eindpunt.
Er wordt dus vrolijk via de 27mc-bak geleuterd. Totdat Folkert, weer op kop, in een grote en onverwacht diepe plas duikt. Via de bak waarschuwt hij de rest van de groep. Net op het moment dat Lisa antwoordt duiken zij in die plas. Ondanks de waarschuwing wordt Lisa volkomen overrompeld en haar nette en zoals altijd beleefde antwoord in de trant van: "Oke, Folkert, thank you for the warning" verandert in "Oke, Folkert, thank you for the warn.....Blood... H.ll !!!!! That was deep !!!"

En inderdaad, het is spectaculair om te zien hoe diep hun Disco het water in duikt en even later als een soort van speedboot aan de overkant weer opduikt.
Klokslag 12 uur zijn we er. Ons meest oostelijke punt. De veerpont nabij het dorp Kuzumo.
Op 66° 16 min 04 seconden Noord en 36° 56 min 27 sec Oost.
Nee, de pont nemen we niet.
Neil is bang dat de veerman het verdiende geld meteen in drank om zal zetten en dat we dan de eerste dagen niet meer terug kunnen komen.

Dus zitten we aan het strand lekker in het zonnetje en nemen een uurtje pauze.
Dan gaan we retour. Eerst een flink stuk langs het strand. Tot even voorbij het punt waar het tweede wrak ligt en waar we vannacht dus gekampeerd hebben.
Dan zoeken we noodgedwongen de track weer op omdat het langs zee te gevaarlijk wordt in verband met het opkomend tij.

Uiteindelijk belanden we weer op de hoofdroute waar het in snelle vaart terug gaat richting kampeerplek op de landtong bij het riviertje waar Neil en Mark moeten zijn. We sjeezen langs een vrachtwagen die bedenkelijk schuin staat, rechter wielen in de sloot. Lijkt niet zo jofel. Twee mannen staan er bij en beduiden ons te stoppen.
Blijken de kerels te zijn die dat eerste wrak aan het slopen zijn. We verstaan ze niet en zij ons niet.
Aan de sporen kan ik zien dat de chauffeur achteruit is gereden en kennelijk niet goed heeft uitgekeken en zo van de weg is geraakt.
Er blijkt niemand gewond en het gaat hen er kennelijk om die vrachtwagen uit de penibele situatie te halen. Het ding is enorm en in staat om onze vier auto's, áls die er al mee verbonden zouden, zijn mee de diepte in te sleuren. Dan komt er een russische vrachtauto langs die gelukkig ook stopt. Terwijl die bestuurder en die twee van 'onze' vrachtauto staan te overleggen slaat me de alcohollucht ongeveer ondersteboven.
Die Russen regelen het verder maar. Folkert wilt geen risico lopen en besluit dat we doorrijden. Prima.

Kort voor het kamp proberen we weer vlak langs zee te gaan rijden om zo weer via de doorwading van de riviermonding bij het kamp uit te komen. We nemen een verkeerde afslag en lopen vast. Omdat wij op dat moment toevallig op kop kop rijden kan ik via het strand, waar het weer erg zacht blijkt te zijn, langs het obstakel komen. Maar dit gaat Vaughan nooit redden en met het opkomend tij moeten we geen risico nemen dus geef ik door dat de rest niet moet volgen maar dat ik via de track verder naar het kamp rij. De anderen zoeken de grote weg weer op om een stukje verderop weer de track op te zoeken en dat lukt ze ook. Wij zijn daardoor wat achterop geraakt.
Terwijl Yvonne en ik even een plaspauze inlassen hoor ik ineens een vreemd geluid. Ik denk aan ijzer op ijzer maar dan realiseer ik me dat het vogels moeten zijn. Ik sprint naar de auto, grijp de video en ben nog net op tijd om een paar seconden een overvliegende groep kraanvogels op te nemen. Geweldig, wat mooi.
Helaas is de foto erg slecht.
Tegen kwart voor vier zijn we in het kamp. Daarvoor moeten we wel nog even de rivier door die, door het hoge tij, een stevige doorwading oplevert.
Als we aan de overkant zijn horen we een naar bericht. De auto van Mark is echt stuk. De koppeling is toch kapot. Hij zal door Neil worden terug gesleept naar Finland en vandaar waarschijnlijk via de RAC (de engelse ANWB) worden gerepatrieerd.
Wij knappen ons lekker op, nemen het er van en richten ons voorlaatste kamp in Rusland in.
Morgen overnachten we mogelijk in een hotel, vanavond nog een lekker kampvuur.